Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΤΗΕ DUST OF TIME

Δυστυχώς είδα καθυστερημένα και αυτήν την ταινία του Αγγελόπουλου.
Είναι μάλλον η χειρότερή του.
Ο άνθρωπος έχει σταματήσει αλλού, εμμένει σε διάφορα άχρηστα δήθεν αριστερά τσιτάτα, και.... τι άραγε προσπαθεί να πετύχει;
Όταν πια δεν έχεις να πεις απολύτως τίποτε, δε σε σώζουν ούτε η οικονομική υποστήριξη τεσσάρων-πέντε χωρών, ούτε οι καλοί ηθοποιοί όπως ο Μπρούνο Γκαντς και ο Γουίλεμ Νταφόε. (Είμαι σίγουρος πως θα έχουν μετανιώσε πικρά τη συνεργασία τους με τον Αγγελόπουλο.)
Σκηνοθετικά, το έργο δεν είπε απολύτως τίποτε καινούριο, εκτός σε όσους ψευτοκουλτουριάδηδες συνεχίζουν να βλέπουν κάτι ποιοτικό στα αργά γυρίσματα σκηνών με παντελώς άσκοπα περιφερόμενα άτομα, ή σκηνές δήθεν “ζωγραφικούς πίνακες” που δεν παραπέμπουν πουθενά.
Ανούσιες αναφορές σε σημαντικά γεγονότα του περασμένου αιώνα (θάνατος του Στάλιν, Έλληνες κομμουνιστές πρόσφυγες στην Τασκένδη, πτώση του τείχους του Βερολίνου), όλα πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι.
Σενάριο ανύπαρκτο.
Απορώ πώς εκτός από το σηνοθέτη χρειάστηκαν άλλοι δύο (ο Tonino Guerra και ο Petros Markaris)
για να το... ολοκληρώσουν!
Οι ηθοποιοί, στο χειρότερό τους εαυτό, αλλά 100% λόγω της παντελούς ανικανότητας του Αγγελόπουλου να τους αξιοποιήσει έστω και στο ελάχιστο.
Η Καραΐνδρου κάτι πήγε να προσφέρει στην ταινία με τη μουσική της συνεισφορά, αλλά φευ, τις ταινίες δεν τις βλάπουμε για τη μουσική τους, εκτός κι αν είναι ντοκιμντέρ για το Γούντστοκ.
Η σκόνη του χρόνου είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα, και είναι δυνατόν να προσφέρει στο θεατή στιγμές συγκίνησης, αλλά σε κάποια άλλη ταινία όπου ο σκηνοθέτης να μπορέσει πρώτον να μας πείσει ότι έχει κάτι να πει, και στη συνέχεια να πετύχει να μας το δείξει κινηματογραφικά...

ANGELS AND DEMONS (ΟΙ ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΟΙ)

Οι “Πεφωτισμένοι” είναι μια ακόμη ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του
Dan Brown γραμμένο με την καλοδοκιμασμένη συνταγή που χαρίζει σίγουρη επιτυχία: ολίγον μυστήριο, ολίγες ιστορικές συνωμοσίες, ολίγοι ηρωισμοί, ανεξήγητες δολοφονίες και ένας αδίστακτος εγκληματίας στην υπηρεσία μιας μυστικής οργάνωσης. Και όλα αυτά με φόντο την εκλογή ενός νέου Πάπα!
Θα σωθεί άραγε η καθολική εκκλησία από τον τρομερό αυτό κίνδυνο;
Η επιστήμη θα συμμαχήσει τελικά με τη θρησκεία;
Ο γνωστός κι από την προηγούμενη ταινία καθηγητής συμβολογίας του Χάρβαρντ Robert Langdon, αναλαμβάνει και πάλι να λύσει το γρίφο καθοδηγώντας τις διωκτικές αρχές.
Εδώ όμως έχουμε και νέο, πιο σκοτεινό ήρωα.
Έναν παπά - πιλότο που οδηγεί ένα ελικόπτερο αρεκετά ψηλά ώστε να προκαλέσει την έκκρήξη της βόμβας αντιύλης αρκετά ψηλά για να σώσει το Βατικανό από την ολοκληρωτική καταστροφή!!!

Αν αντέξετε αυτό το εντελώς για γέλια ή για κλάματα σενάριο, το οποίο παρεμπιπτόντως βρίθει επιστημονικών λαθών, θα απολαύσετε τουλάχιστον μια εκδρομή στα αξιοθέατα της πανέμορφης Ρώμης.

Η ταινία γυρίστηκε μετά την επιτυχία της μεταφοράς του “Κώδικα Ντ Βίντσι” στη μεγάλη οθόνη, παρότι το βιβλίο “Ιλουμινάτοι” είχε γραφτεί τρία χρόνια πιο πριν.

Ο Tom Hanks μου φάνηκε αρκετά γερασμένος και επίπεδος, λες και βαριόταν να ξαναπαίξει τον ίδιο ρόλο του καθηγητή.
Αρκετά καλός ο Ewan McGregor στο ρόλο του δολοπλόκου παπά, μέτρια η πανέμορφη Ayelet Zurer στο ρόλο της ερευνήτριας του CERN που βοηθάει τον συμβολολόγο να βρουν το δολοφόνο.

Σκηνοθετικά η ταινία ήταν καλογυρισμένη, αλλά δύσκολα πιστευτή λόγω των υπερβολών του σεναρίου.

Two lovers (Δύο έρωτες)

Κατ΄ αρχάς η ελληνική μετάφραση μας μπερδεύει λίγο. Δεν είναι το ότι η λέξη lover στα αγγλικά δε σημαίνει έρωτας.
Ή μάλλον να το πούμε διαφορερικά. Η ίδια η πλοκή της ταινίας θα μας μπερδέψει. Για πόσους εραστές πρόκειται;
O Λέναρντ (Joaquin Phoenix), ένας περίεργος τύπος, γιος ιδιοκτήτη καθαριστήριου στη Νέα Υόρκη, αδυνατεί να ξεπεράσει τον έρωτά του για μια κοπέλα που είχε αρραβωνιαστεί, αλλά η οποία τον παράτησε αφού έμαθε πως για ιατρικούς λόγους δε θα έπρεπε να έκαναν μαζί παιδιά, και αποπειράται να αυτοκτονήσει.
Δεν τα καταφέρνει όμως, αλλάζει γνώμη και τελικά τον βγάζουν από τα παγωμένα νερά. Μόλις γυρίζει σπίτι, ο πατέρας του του ανακοινώνει πως του έχει κανονίσει ραντεβού με την κόρη επιχειρηματία που θα αγοράσει το καθαριστήριό τους. Η Σάντρα τον ερωτεύεται αμέσως, αλλά ο Λέναρντ συναντά τη Μισέλ, μια νεοφερμένη στην πολυκατοικία τους, η οποία είναι ναρκομανής και έχει σχέση με πάμπλουτο παντρεμένο κύριο, ο οποίος παρ΄ ότι είναι ξετρελαμένος μαζί της δεν αποφασίζει να χωρίσει ώστε να την αποκαταστήσει.
Πόσους έρωτες μετρήσατε;
Καλά, ούτε ο Λέναρντ δεν μπορεί να τους υπολογίσει.
Στο τέλος πάντως της ταινίας θα συμφωνήσετε ίσως μαζί μου πως η ταινία θα έπρεπε να είχε τον τίτλο “Καλύτερα το δίπορτο”!

Παρά το γεγονός που το σενάριο είναι αλλοπρόσαλο, ή κοινότυπο, ο James Gray σκηνοθετεί μια εξαιρετική ταινία, στην οποία απολαμβάνουμε έξοχες ερμηνείες ακόμη και από τους ηθοποιούς που υποδύονται τους δεύτερους ρόλους. Υπέροχη π.χ. η Isabella Rosselini στο ρόλο της πονεμένης μητέρας του Λέναρντ. Πολύ καλή επίσης η Vinessa Shaw στο ρόλο της Σάντρας.

Η πρόταση (The proposal)

Η σκληρή Margaret Tate (Sandra Bullock), διευθύντρια μεγάλου εκδοτικού οίκου της Νεας Υόρκης, αναγκάζεται να ζητήσει σε γάμο... το νεαρό γραμματέα της, Andrew Ρaxton (Ryan Reynolds), για να αποφύγει την απέλασή της από τη χώρα και να αποκτήσει άδεια εργασίας.
Το ζεύγος αναγκάζεται να ταξιδέψει στη μακρινή Sitka της Αλάσκας, για να γνωριστούν καλύτερα και να προετοιμαστούν για το διαγώνισμα που πρόκειται να υποστούν από τον κέρβερο του ειδικού γραφείου υπηκοοτήτων πριν τους δοθεί η άδεια γάμου.
Εκεί όμως ανακαλύπτουν πολλά μυστικά που δεν ήξεραν ο ένας για τον άλλον.
... Και ύστερα έρχεται ο έρωτας.

Καλοστημένη ταινία που σκηνοθέτησε η Anne Fletcher, με μια Sandra Bullock στο στοιχείο της!
Καλός και ο Ryan Reynolds στο δύσκολο ρόλο του άπειρου λογοτεχνικού κριτικού που θέλει να αποδείξει πως αξίζει κάτι από μόνος του.

Μια διασκεδαστική κωμωδία για τις σχέσεις εργασίας, το ανελέητο κυνήγι της καριέρας, την οικογένεια και τον έρωτα.
Ό,τι πρέπει για ένα αυγουστιάτικο βράδυ, ιδίως όταν την απολαμβάνεις σε καλοκαιρινό σινεμά στις Κυκλάδες.

Beyond a Reasonable Doubt

Το "ΠΕΡΑΝ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ" είναι σίγουρα μια αρκετά ενδιαφέρουσα αστυνομική ταινία με θέμα την αποκάλυψη των δολοπλοκιών του Martin Hunter (Michael Douglas), ενός επιτυχημένου εισαγγελέα, ο οποίος καταφέρνει να πετυχαίνει την καταδίκη όλων των "κακών" που βάζει στόχο... πλαστογραφώντας όμως όσα ενοχοποιητικά στοιχεία του λείπουν. Στο δρόμο του βρίσκεται ο ανερχόμενος αστέρας της δημοσιογραφίας C.J. Nicholas (Jesse Metcalfe) που αυτοενοχοποιείται επίτηδες ως δολοφόνος για να αποκαλύψει τις βρομιές του εισαγγελέα. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε ο C.J. Nicholas και καταλήγει σε κελί θανατοποινίτη! Βέβαια, υπάρχει και αίσθημα. Η Ella Crystal (Amber Tamblyn) , βοηθός του εισαγγελέα, ερωτεύεται παράφορα τον νεαρό δημοσιογράφο και διακινδυνεύει την ίδια της τη ζωή για να του σώσει τη ζωή.

Σίγουρα μια καλογυρισμένη ταινία σε σκηνοθεσία του Peter Hyams, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, βασιζόμενος όμως στο αρχικό σενάριο του Douglas Morrow της αρχικής ταινίας του Fritz Lang του 1956.

Ο Michael Douglas σε ένα επίπεδο και πολύ προβλέψιμο παίξιμο, παρότι γίνεται πειστικός ως αδίστακτος καριερίστας δικαστικός. Του πάει το "μαφιόζικο" στιλ, αλλά τίποτε παραπέρα.
Το ζευγάρι των νεαρών πρωταγωνιστών μάλλον θαμπώνουν περισσότερο λόγω της εξαιρετικής τους γοητείας.
Μου άρεσε πολύ ο ORLANDO JONES στο δεύτερο ρόλο του επιθεωρητή Bill Nickerson που ερευνά την υπόθεση δολοφονίας στην οποία εμπλέκεται ο πρωταγωνιστής δημοσιογράφος.

DIE WELLE ΤΟ ΚΥΜΑ

Ξαναείδα σε DVD τη γερμανική ταινία ΤΟ ΚΥΜΑ (DIE WELLE) που είχε προβληθεί στους κινηματογράφους το χειμώνα.
Όπως και άλλες ταινίες της εταιρίας CONSTANTIN (1) (Το όνομα του Ρόδου, Tο σπίτι των πνευμάτων, Η πτώση) πρόκειται για εκπληκτική ταινία.
Το θέμα της είναι ένα ψυχολογικό πείραμα που διεξάγει ένας καθηγητής ιστορίας στο λύκειο Marie-Curie Gymnasium στο γερμανικό κρατίδιο του Βραδεμβούργου. Τίθεται το ερώτημα «Μπορεί στη σημερινή Γερμανία να επαναληφθεί η τραγωδία του τρίτου Ράιχ με τη συναίνεση του λαού;» και οι μαθητές βαριεστημένοι απαντούν πως φυσικά δεν είναι δυνατόν. Όμως ο καθηγητής τους προσκαλεί να πάρουν μέρος σε ένα πείραμα με το όνομα «Το κύμα» όπου ουσιαστικά γίνεται μια προσομοίωση των συνθηκών επικράτησης των Ναζί τις δεκαετίες 1920 & 1930, με «παίχτες» τους ίδιους τους μαθητές στο ρόλο του λαού και τον καθηγητή στο ρόλο του μεγάλου ηγέτη-δικτάτορα.
Το αποτέλεσμα είναι εντελώς απρόσμενο. Οι μαθητές όχι μόνον συμμετέχουν μαζικά, αλλά και δείχνουν να τους αρέσουν οι συνθήκες ενός απολυταρχικού καθεστώτος. Ο φασισμός γίνεται αποδεκτός και… φαίνεται πως έχει μάλιστα «θετικά» αποτελέσματα από την άποψη της συμμετοχής των εκπαιδευομένων στο μάθημα!
Πολύ γρήγορα (σε πέντε μόλις ημέρες) η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ των μελών του κινήματος και των αντιφρονούντων, οι μαθητές καταδίδουν ο ένας τον άλλο και το τέλος είναι αιματηρό…
Το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι το πείραμα αυτό δεν είναι απλώς μια φανταστική ιστορία που χρησιμοποίησε ο σκηνοθέτης Denis Gansel για να φτιάξει μια συναρπαστική ταινία.

Πρόκειται για πραγματικό συμβάν (2,3,4), ένα ψυχολογικό-κοινωνικό πείραμα που δοκίμασε ο καθηγητής ιστορίας Ron Jones το 1967 με μια τάξη του στο λύκειο Cubberley Senior High School στο Palo Alto της Καλιφόρνιας.
Διήρκεσε πέντε ημέρες, όπου οι συμμετέχοντες μαθητές εκπαιδεύτηκαν με στρατιωτική πειθαρχία στις φαινομενικά ορθές αρχές της:
Πειθαρχίας
Συντροφικότητας
Έμπρακτης συμμετοχής
Υπερηφάνειας &
Κατανόησης.
Πίσω όμως από τη βιτρίνα της ισότητας και του πνεύματος αλληλοβοήθειας μεταξύ των μελών κρυβόταν η ισοπέδωση σε κανόνες που επιβλήθηκαν αυθαίρετα από το μεγάλο αρχηγό, οι δε πάσης φύσεως αντιφρονούντες τρομοκρατούνταν ή εξοβελίζονταν.
Στο τέλος δημιουργήθηκε ένα δίκτυο καταδοτών μαθητών που κάρφωναν οποιοδήποτε «σύντροφό» τους υπόπιπτε στο παραμικρό παράπτωμα (μη υπακοή στους επιβληθέντες κανόνες).
Υπήρχαν σωματοφύλακες του μεγάλου αρχηγού, ο οποίος πληροφορείτο οποιαδήποτε απόπειρα ανυπακοής και την κατέπνιγε στη γέννησή της.
Κανείς δεν μπορούσε να ξεφύγει από το σύστημα.
Ευτυχώς, στο πραγματικό πείραμα, ο καθηγητής Ron Jones συγκέντρωσε τους μαθητές σε μια υποτιθέμενη μυστική ιδρυτική συνάντηση του παναμερικανικού κινήματος «Το τρίτο κύμα» και τους αποκάλυψε πως
επρόκειτο απλώς για πείραμα (στα πλαίσια του μαθήματος) για να καταλάβουν οι μαθητές πόσο εύκολο είναι να πέσουν στα δίχτυα ενός λαϊκίστικου ολοκληρωτικού συστήματος.
Όπως δήλωσε ένας από τους μαθητές που είχαν πάρει μέρος συνειδητοποιώντας τι πραγματικά τους συνέβη:
«Ο φασισμός έχει πάντοτε πιθανότητες να επικρατήσει, επειδή είναι ένα τόσο απλό σύστημα , ο δε κόσμος είναι ιδιαίτερα απελπισμένος από το εκάστοτε υπάρχον δημοκρατικό καθεστώς. Οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, την αξιοπρέπειά τους, την αίσθηση πως κάτι αξίζουν, και τότε εμφανίζεται ένας σωτήρας που τους πείθει πως έχει τη λύση σε όλα τα προβλήματα...»




1 http://www.constantin-film.de/1/home/
2 http://libcom.org/history/remembering-third-wave-leslie-weinfield
3 http://www.ronjoneswriter.com/
4 http://libcom.org/history/the-third-wave-1967-account-ron-jones

Milk

Μια καθαρόαιμη πολιτική ταινία που σκηνοθέτησε ο Gus Van Sant, επίτηδες σαν κολάζ από ρεπορτάζ για ιστορικό ντοκιμαντέρ.
Η ταινία καταγράφει τις κυριότερες στιγμές στην πολιτική καριέρα του Αμερικανοεβραίου μαθηματικού εκπαιδευτικού, αναλυτή χρηματιστηριακών μετοχών και ακτιβιστή Harvey Bernard Milk (22/5/1930 – 27/11/ 1978), από τα τεσαρακοστά του γενέθλια μέχρι τη δολοφονία του οκτώ χρόνια αργότερα. Ο Μιλκ ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα των ομοφυλόφιλων προς την Καλοφόρνια, και συγκεκριμένα στη συνοικία Castro District το 1972, οπότε και πρωτοενδιαφέρθηκε για την πολιτική, βάζοντας υποψηφιότητα για μια θέση στο συμβούλιο εποπτών του Σαν Φρανσίσκο. Πέτυχε μετά από επίμονο αγώνα την τρίτη φορά, το 1977, αλλά υπηρέτησε μόνον έντεκα μήνες διότι δολοφονήθηκε μαζί με το δήμαρχο George Moscone από έναν άλλο εκλεγμένο επόπτη που είχε μόλις παραιτηθεί.

Ο Sean Penn είναι συγκλονιστικός στο ρόλο του Μιλκ, και αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο εξαιρετικός ηθοποιός είναι.
Όσοι ενδιαφέρονται για τη νεότερη αμερικάνικη ιστορία και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων δεν πρέπει να χάσουν αυτήν την ταινία.

Το κείμενο του περίφημου λόγου του Harvey Bernard Milk "Hope Speech", την ημέρα Ελευθερίας των Ομοφυλόφιλων, το καλοκαίρι του 1978, λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του,
στην ιστοσελίδα της Dana Roc
http://www.danaroc.com/guests_harveymilk_122208.html