Fair game

Παιχνίδια συνομωσίας.
Μια 100% πολιτική ταινία σκηνοθετημένη από τον Doug Liman που τα έχει όλα: πράκτορες της CIA, δολοπλοκίες στελεχών του Λευκού Οίκου που προσπαθούν να καλύψουν τα ψέματά τους και φυσικά απλούς πολίτες που γίνονται εύκολα θύματα, χάνοντας τις δουλειές τους την οικογενειακή τους γαλήνη, ή ακόμη και την ίδια τους τη ζωή...
Μόνο που στη συγκεκριμένη ταινία το σενάριο δεν είναι απλώς το αποκύημα της φαντασίας κάποιου συγγραφέα, αλλά ένα πραγματικό περιστατικό.
Την απόπειρα να συγκαλυφθεί η απάτη της κυβέρνησης Μπους ότι το Ιράκ κατασκεύαζε όπλα μαζικής καταστροφής πριν από την εισβολή του 2003 που οδήγησε στην κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος του Σαντάμ.



Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα της πράκτορα Valerie Plame , Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House.^[3]

We're no angels

Την ταινία αυτή του 1989 την νοίκιασα λόγω του Ντε Νίρο και του Σον Πεν και γιατί ήθελα να δω μια κωμωδία.
Τελικά μου φάνηκε περισσότερο κοινωνική, πάνω στα αιώνια ερωτήματα του τι σημαίνει αρετή, αν μπορεί κάποιος αγαθός άνθρωπος να υποπέσει σε ανήθικες πράξεις, και του πόσο σοβαρά μπορούμε να πάρουμε το ρόλο της επίσημης εκκλησίας και των διωκτικών μηχανισμών.
Ξεχώριζε σίγουρα ο  Sean Penn στο ρόλο του καθυστερημένου πνευματικά δραπέτη μικροαπατεώνα που προσπαθεί να ξεφύγει από τα αστυνομικά λαγωνικά προσποιούμενος πως είναι... καθολικός μοναχός!

Milk

Μια καθαρόαιμη πολιτική ταινία που σκηνοθέτησε ο Gus Van Sant, επίτηδες σαν κολάζ από ρεπορτάζ για ιστορικό ντοκιμαντέρ.
Η ταινία καταγράφει τις κυριότερες στιγμές στην πολιτική καριέρα του Αμερικανοεβραίου μαθηματικού εκπαιδευτικού, αναλυτή χρηματιστηριακών μετοχών και ακτιβιστή Harvey Bernard Milk (22/5/1930 – 27/11/ 1978), από τα τεσαρακοστά του γενέθλια μέχρι τη δολοφονία του οκτώ χρόνια αργότερα. Ο Μιλκ ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα των ομοφυλόφιλων προς την Καλοφόρνια, και συγκεκριμένα στη συνοικία Castro District το 1972, οπότε και πρωτοενδιαφέρθηκε για την πολιτική, βάζοντας υποψηφιότητα για μια θέση στο συμβούλιο εποπτών του Σαν Φρανσίσκο. Πέτυχε μετά από επίμονο αγώνα την τρίτη φορά, το 1977, αλλά υπηρέτησε μόνον έντεκα μήνες διότι δολοφονήθηκε μαζί με το δήμαρχο George Moscone από έναν άλλο εκλεγμένο επόπτη που είχε μόλις παραιτηθεί.

Ο Sean Penn είναι συγκλονιστικός στο ρόλο του Μιλκ, και αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο εξαιρετικός ηθοποιός είναι.
Όσοι ενδιαφέρονται για τη νεότερη αμερικάνικη ιστορία και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων δεν πρέπει να χάσουν αυτήν την ταινία.

Το κείμενο του περίφημου λόγου του Harvey Bernard Milk "Hope Speech", την ημέρα Ελευθερίας των Ομοφυλόφιλων, το καλοκαίρι του 1978, λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του,
στην ιστοσελίδα της Dana Roc
http://www.danaroc.com/guests_harveymilk_122208.html