Fair game

Παιχνίδια συνομωσίας.
Μια 100% πολιτική ταινία σκηνοθετημένη από τον Doug Liman που τα έχει όλα: πράκτορες της CIA, δολοπλοκίες στελεχών του Λευκού Οίκου που προσπαθούν να καλύψουν τα ψέματά τους και φυσικά απλούς πολίτες που γίνονται εύκολα θύματα, χάνοντας τις δουλειές τους την οικογενειακή τους γαλήνη, ή ακόμη και την ίδια τους τη ζωή...
Μόνο που στη συγκεκριμένη ταινία το σενάριο δεν είναι απλώς το αποκύημα της φαντασίας κάποιου συγγραφέα, αλλά ένα πραγματικό περιστατικό.
Την απόπειρα να συγκαλυφθεί η απάτη της κυβέρνησης Μπους ότι το Ιράκ κατασκεύαζε όπλα μαζικής καταστροφής πριν από την εισβολή του 2003 που οδήγησε στην κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος του Σαντάμ.



Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα της πράκτορα Valerie Plame , Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House.^[3]

Vincere

Να αρχίσω με τα θετικά της ταινίας "Κρυφή ερωμένη":
α) ενδιαφέρον το θέμα της προσωπικής ζωής του Ιταλού δικτάτορα, ιδίως το διάστημα πριν τη δημιουργία του φασιστικού κίνήματος
β) αρκετά πιστή η διήγηση των ιστορικών γεγονότων
γ) εξαιρετική η μουσική επένδυση της ταινίας
δ) αρκετά καλή η ερμηνεία των ηθοποιών και η σκηνοθεσία του Marco Bellocchio.
Εκεί όμως που τα πράγματα χαλάνε είναι στο σενάριο. Οι σκηνές φαίνονται αποσπασματικές, ασύνδετες, σαν να μην υπάρχει μια συνέχεια στην ιστορία. Κι αυτό είναι που την κάνει μάλλον βαρετή.

Η ταινία βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα: την ερωτική σχέση μεταξύ της Ida Dalser (Giovanna Mezzogiorno) και του ιδρυτή του φασισμού στην Ιταλία  Benito Mussolini (Filippo Timi).
Η Νταλσέρ είχε ερωτευτεί το Μουσολίνι πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ήταν αγωνιστής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ουσιαστικά τον χρηματοδοτούσε. Παντρεύτηκαν και έκανε μαζί του ένα γιο, αλλά ο Μουσολίνι μετά τον πόλεμο μαζί με τη γνωστή πολιτική του στροφή 180 μοιρών... ξέχασε εντελώς την Νταλσέρ, παντρεύτηκε άλλη γυναίκα και μετά την ανακύρηξή του ως δικτάτορα το 1922, έβαλε την Νταλσέρ και το γιο του υπό περιορισμό, διέταξε τις κρατικές υπηρεσίες να καταστρέψουν κάθε στοιχείο που πιστοποιούσε την παλία του σχέση, και οδήγησε την μεν Νταλσέρ στο τρελοκομείο, το δε γιο του, Μπενίτο, σε ορφανοτροφείο.

Katyń

Η ταινία αυτή του 2007, που μπορείτε να δείτε πλέον σε DVD, του Andrzej Wajda, ο πατέρας του οποίου εκτελέστηκε στο Κατίν, είναι βασισμένη στο βιβλίο του Andrzej Mularczyk σχετικά με το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα πολέμου.
Πρόκειται για την εν ψυχρώ εκτέλεση 22.000 αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών από τη σοβιετική υπηρεσία ασφαλείας NKVD, στο δάσος του Katyn και στις φυλακές Kalinin και Kharkiv, το 1940, ένα χρόνο περίπου μετά το διαμελισμό της άτυχης χώρας από τους Ναζί και τους Ρώσους.

Η ιστορία αφηγείται της περιπέτειες του Andrzej (Artur Zmijewski), αξιωματικού του ιππικού, ο οποίος συλλαμβάνεται από τους Ρώσους, αλλά κρατάει ένα ημερολόγιο των τραγικών συμβάντων. Ο συνάδελφός του Jerzy (Andrzej Chyra) του χαρίζει ένα πουλόβερ με τα αρχικά του για να προστατευτεί από το κρύο, έτσι μετά την εκτέλεσή του, το όνομά του δεν υπάρχει στη λίστα που παρουσιάζουν στους Πολωνούς οι Ναζί για προπαγανδιστικούς λόγους. Η γυναίκα του Anna (Maja Ostaszewska) μάταια τον περιμένει να επιστρέψει ακόμη και μετά το τέλος του πολέμου. Εν τω μεταξύ ο πατέρας του Andrzej έχει πεθάνει από κακουχίες σε ναζιστικό στρατόπεδο.
Ο Jerzy, ο οποίος εν τω μεταξύ έγινε αξιωματικός του κομμουνιστικού καθεστώτος μετά τον πόλεμο, βρίσκει τη Anna και της εξηγεί τι έγινε, υποφέρει όμως από τύψεις λόγω της συνεργασίας του με τη φιλοσοβιετική κυβέρνηση και αυτοκτονεί. Έτσι καταλήγει τελικά το ημερολόγιο του Andrzej στα χέρια της γυναίκας του και αποκαλύπτεται το τραγικό μυστικό.
Οι Πολωνοί, ένα "μπαλάκι" ανάμεσα σε ναζιστές και σοβιετικούς, προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τι πραγματικά συνέβη.
Η ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται, ανάλογα με τα κυρίαρχα καθεστώτα.


Η ταινία έχει απαγορευτεί στην Κίνα το 2009 λόγω της ιδεολογίας της;!
Αμαυρώνει βλέπετε το πορτρέτο του "πατερούλη" Στάλιν, παρουσιάζοντάς τον ως αδίστακτο εγκληματία πολέμου.
Στην Ελλάδα προβλήθηκε μόλις το Γενάρη του 2009, ύστερα από ενάμιση χρόνο(!) όχι χωρίς παρατράγουδα...
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=254265&dt=08/02/2009

Η ταινία είναι εμφανώς προπαγανδιστική, παρουσιάζοντας την αγαστή σύμπνοια ναζιστικών και σοβιετικών αρχών κατοχής και τη συνεργασία τους στην εξόντωση της ιντελιγκέντσιας της χώρας:
την εν ψυχρώ εκτέλεση όλων των συλληφθέντων Πολωνών αξιωματικών από τους σοβιετικούς και την εξόντωση όλων των καθηγητών του πανεπιστημίου της Κρακοβίας Uniwersytet Jagielloński σε ναζιστικά στρατόπεδα.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε την 17/9/2007, επέτειο της σοβιετικής εισβολής εξ ανατολών της Πολωνίας από τους Ρώσους, το 1939.


ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(ή ο καθένας βλέπει ότι θέλει να δει...)

Ο Ριζοσπάστης μιλάει για γκεμπελική προπαγάνδα
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4459057
Σχόλιο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου για την ταινία
http://e-rooster.gr/02/2009/1192
Άρθρο του Μιλτιάδη Βαρβούνη στο περιοδικό Ιστορικά Θέματα
http://www.livepedia.gr/content-providers/periskopio/1698KATYN.pdf
Το ΚΚΕ (μλ) ακόμη μιλάει για γκεμπελική προβοκάτσια
http://www.kkeml.gr/history/mikra/katyn.htm
Και οι αντιεξουσιαστές βλέπουν αντισοβιετικό δάκτυλο;
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=566168
Ντοκουμέντο των χιτλερικών αρχείων του 1943
http://katyn.ru/index.php?go=Pages&file=print&id=831
Απόφαση του πολιτικού γραφείου του ΚΚΣΕ του 1940 για την εκτέλεση, από τα αρχεία της Βαυαρικής Κρατικής Βιβλιοθήκης
http://mdzx.bib-bvb.de/cocoon/1000dok/dok_0023_kat.html?object=abstract&lang=de
Katyn 1940: Polnische Tragödie und internationales Lehrstück
http://www.zukunft-braucht-erinnerung.de/zweiter-weltkrieg/eroberung-und-besetzung-polens/349.html

Beyond a Reasonable Doubt

Το "ΠΕΡΑΝ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ" είναι σίγουρα μια αρκετά ενδιαφέρουσα αστυνομική ταινία με θέμα την αποκάλυψη των δολοπλοκιών του Martin Hunter (Michael Douglas), ενός επιτυχημένου εισαγγελέα, ο οποίος καταφέρνει να πετυχαίνει την καταδίκη όλων των "κακών" που βάζει στόχο... πλαστογραφώντας όμως όσα ενοχοποιητικά στοιχεία του λείπουν. Στο δρόμο του βρίσκεται ο ανερχόμενος αστέρας της δημοσιογραφίας C.J. Nicholas (Jesse Metcalfe) που αυτοενοχοποιείται επίτηδες ως δολοφόνος για να αποκαλύψει τις βρομιές του εισαγγελέα. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε ο C.J. Nicholas και καταλήγει σε κελί θανατοποινίτη! Βέβαια, υπάρχει και αίσθημα. Η Ella Crystal (Amber Tamblyn) , βοηθός του εισαγγελέα, ερωτεύεται παράφορα τον νεαρό δημοσιογράφο και διακινδυνεύει την ίδια της τη ζωή για να του σώσει τη ζωή.

Σίγουρα μια καλογυρισμένη ταινία σε σκηνοθεσία του Peter Hyams, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, βασιζόμενος όμως στο αρχικό σενάριο του Douglas Morrow της αρχικής ταινίας του Fritz Lang του 1956.

Ο Michael Douglas σε ένα επίπεδο και πολύ προβλέψιμο παίξιμο, παρότι γίνεται πειστικός ως αδίστακτος καριερίστας δικαστικός. Του πάει το "μαφιόζικο" στιλ, αλλά τίποτε παραπέρα.
Το ζευγάρι των νεαρών πρωταγωνιστών μάλλον θαμπώνουν περισσότερο λόγω της εξαιρετικής τους γοητείας.
Μου άρεσε πολύ ο ORLANDO JONES στο δεύτερο ρόλο του επιθεωρητή Bill Nickerson που ερευνά την υπόθεση δολοφονίας στην οποία εμπλέκεται ο πρωταγωνιστής δημοσιογράφος.

Milk

Μια καθαρόαιμη πολιτική ταινία που σκηνοθέτησε ο Gus Van Sant, επίτηδες σαν κολάζ από ρεπορτάζ για ιστορικό ντοκιμαντέρ.
Η ταινία καταγράφει τις κυριότερες στιγμές στην πολιτική καριέρα του Αμερικανοεβραίου μαθηματικού εκπαιδευτικού, αναλυτή χρηματιστηριακών μετοχών και ακτιβιστή Harvey Bernard Milk (22/5/1930 – 27/11/ 1978), από τα τεσαρακοστά του γενέθλια μέχρι τη δολοφονία του οκτώ χρόνια αργότερα. Ο Μιλκ ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα των ομοφυλόφιλων προς την Καλοφόρνια, και συγκεκριμένα στη συνοικία Castro District το 1972, οπότε και πρωτοενδιαφέρθηκε για την πολιτική, βάζοντας υποψηφιότητα για μια θέση στο συμβούλιο εποπτών του Σαν Φρανσίσκο. Πέτυχε μετά από επίμονο αγώνα την τρίτη φορά, το 1977, αλλά υπηρέτησε μόνον έντεκα μήνες διότι δολοφονήθηκε μαζί με το δήμαρχο George Moscone από έναν άλλο εκλεγμένο επόπτη που είχε μόλις παραιτηθεί.

Ο Sean Penn είναι συγκλονιστικός στο ρόλο του Μιλκ, και αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο εξαιρετικός ηθοποιός είναι.
Όσοι ενδιαφέρονται για τη νεότερη αμερικάνικη ιστορία και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων δεν πρέπει να χάσουν αυτήν την ταινία.

Το κείμενο του περίφημου λόγου του Harvey Bernard Milk "Hope Speech", την ημέρα Ελευθερίας των Ομοφυλόφιλων, το καλοκαίρι του 1978, λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του,
στην ιστοσελίδα της Dana Roc
http://www.danaroc.com/guests_harveymilk_122208.html