Vincere

Να αρχίσω με τα θετικά της ταινίας "Κρυφή ερωμένη":
α) ενδιαφέρον το θέμα της προσωπικής ζωής του Ιταλού δικτάτορα, ιδίως το διάστημα πριν τη δημιουργία του φασιστικού κίνήματος
β) αρκετά πιστή η διήγηση των ιστορικών γεγονότων
γ) εξαιρετική η μουσική επένδυση της ταινίας
δ) αρκετά καλή η ερμηνεία των ηθοποιών και η σκηνοθεσία του Marco Bellocchio.
Εκεί όμως που τα πράγματα χαλάνε είναι στο σενάριο. Οι σκηνές φαίνονται αποσπασματικές, ασύνδετες, σαν να μην υπάρχει μια συνέχεια στην ιστορία. Κι αυτό είναι που την κάνει μάλλον βαρετή.

Η ταινία βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα: την ερωτική σχέση μεταξύ της Ida Dalser (Giovanna Mezzogiorno) και του ιδρυτή του φασισμού στην Ιταλία  Benito Mussolini (Filippo Timi).
Η Νταλσέρ είχε ερωτευτεί το Μουσολίνι πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ήταν αγωνιστής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ουσιαστικά τον χρηματοδοτούσε. Παντρεύτηκαν και έκανε μαζί του ένα γιο, αλλά ο Μουσολίνι μετά τον πόλεμο μαζί με τη γνωστή πολιτική του στροφή 180 μοιρών... ξέχασε εντελώς την Νταλσέρ, παντρεύτηκε άλλη γυναίκα και μετά την ανακύρηξή του ως δικτάτορα το 1922, έβαλε την Νταλσέρ και το γιο του υπό περιορισμό, διέταξε τις κρατικές υπηρεσίες να καταστρέψουν κάθε στοιχείο που πιστοποιούσε την παλία του σχέση, και οδήγησε την μεν Νταλσέρ στο τρελοκομείο, το δε γιο του, Μπενίτο, σε ορφανοτροφείο.

An Education

Eυχάριστη αγγλική ταινία για τις περιπέτειες ενηλικίωσης νεαράς Αγγλιδούλας την δεκαετία του '60.
Η 16χρονη Jenny Mellor [Carey Mulligan] συναντά τον πολύ μεγαλύτερό της David Goldman [Peter Sarsgaard] που τη βγάζει έξω από τη μιζέρια της φτωχικής της μονότονης ζωής της, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του πατέρα της που το μόνο που ονειρεύεται είναι μια θέση της κόρης του στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
 Η Τζένη όμως παρ'  ότι τον ερωτεύεται γρήγορα, δεν αργεί να καταλάβει πως η οικονομική ευχέρεια του Ντέϊβιντ και η ευγενικός τους χαρακτήρας κρύβουν πολλά...

La Rafle

"Η νύχτα που χάθηκαν τα αστέρια" είναι μια γαλλική ταινία της σκηνοθέτιδας Roselyne Bosch για την εξόντωση των Εβραίων του Παρισιού το καλοκαίρι του 1942.
Στο αποτρόπαιο έργο της μαζικής αυτής δολοφονίας συνέβαλαν και οι γαλλικές αρχές που ανέλαβαν τις μαζικές συλλήψεις και τον εγκλεισμό των θυμάτων τους υπό απάνθρωπες συνθήκες, αρχικά σε στάδια της γαλλικής πρωτεύουσας και αργότερα σε γαλλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, πριν αναλάβουν την "τελική λύση" οι Ναζί.
Η ταινία παρουσιάζει βέβαια και την αντίσταση στο φρικτό αυτό έγκλημα από μερίδα του γαλλικού πληθυσμού, στο πρόσωπο της Γαλλίδας νοσοκόμας Annette Monod [Mélanie Laurent] που σχεδόν δίνει την ίδια της τη ζωή υπερασπιζόμενη τους άμοιρους κρατουμένους από τη βαρβαρότητα ή την αδιαφορία των Γάλλων χωροφυλάκων.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, ακόμη και των μικρών παιδιών όπως του Mathieu Di Concerto στο ρόλο του Noé Zygler, του μικρού Εβραιόπουλου που μένει μόνο του με το μικρό του αδελφό στο μοιραίο ταξίδι προς τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία.

Η ταινία δεν πήρε και πολύ καλές κριτικές, οι οποίες επικέντρωσαν την προσοχή τους κυρίως στη σύγκριση της ταινίας με την πολύ ανώτερη "Λίστα του Σίντλερ", ή την γκροτέσκα παρουσίαση της κλίκας γύρω από τον Χίτλερ, καθώς μεταξύ τυρού και αχλαδιού σχεδίαζε την εξόντωση των Εβρραίων.

Σύμφωνα με τα λόγια του παραγωγού της ταινίας, Alain Goldman, αυτή η φρικτή επιχείρηση είναι από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της γαλλικής ιστορίας, και δεν είχε γίνει ποτέ θέμα κινηματογραφικής ταινίας.

לבנון [Lebanon]

Μια ακόμη ισραηλίτικη ταινία με θέμα τον πόλεμο στο Λίβανο, που με ωμό ρεαλισμό παρουσιάζει μια δυο - μέρες από τη ζωή μιας διμοιρίας πεζικάριων που υποστηρίζονται από ένα τεθωρακισμένο.
Ο θεατής βλέπει τα διαδραματιζόμενα με τα μάτια των "μαυροσκούφηδων" κλεισμένων μέσα στο ατσαλένιο τους θηρίο. Την αμηχανία τους, τους φόβους τους, την αηδία που τους δημιουργεί η συμμετοχή τους σ' αυτό το μακελιό.
Μια πολύ διαφορετική πολεμική ταινία, χωρίς ανόητους ηρωισμούς, ψευτοαντριλίκια και σκηνές τύπου Ράμπο.
Βέβαια, όλοι οι ηθοποιοί είναι άγνωστοι, μιας και η ταινία δεν έχει ανάγκη να βασιστεί σε μεγάλους αστέρες. Της αρκεί η εξαιρετική σκηνοθεσία του Samuel Maoz και η πολύ καλή φωτογραφία του Giora Bejach.

Οι διάλογοι είναι ολοζώντανοι [στα εβραϊκά και αραβικά, φυσικά], αλλά η ταινία είναι παραγωγή της γερμανικής εταιρίας arielfilms.
Το σενάριο είναι του ίδιου του σκηνοθέτη, ο οποίος είχε πολεμήσει στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου, το καλοκαίρι του 1982, και φυσικά βασίζεται στις προσωπικές του τρομακτικές εμπειρίες, αφού και ο ίδιος - εικοσάχρονος τότε στρατιώτης- είχε τραυματιστεί.
Η ταινία απέσπασε το χρυσό λιοντάρι στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας το 2009.

The Emperor's Club

Ο William Hundert [Kevin Kline] είναι ένας κλασικός φιλόλογος αφοσιωμένος στη διδασκαλία των λατινικών σε ένα πανάκριβο αμερικάνικο ιδιωτικό σχολείο. Ο στόχος του είναι να διαμορφώσει ακέραιους χαρακτήρες, άνδρες (το σχολείο είναι αρρένων την πρώτη περίοδο που δίδασκε) που θα διακρίνονταν όχι μόνο για την πολυμάθειά τους αλλά και για την εντιμότητά τους.
Η έλευση όμως του Sedgewick Bell [Emile Hirsch] , ενός ξιπασμένου και κακοαναθρεμμένου νέου μαθητή, ο οποίος τυγχάνει να είναι και γιος γερουσιαστή, του χαλάει την τάξη. Προσπαθεί να τον συνετίσει, και καταφέρνει να τον κάνει μα ενδιαφερθεί για τα κλασικά γράμματα, αλλά τελικά αντιλαμβάνεται πως ο νεαρός τα κάνει όλα αυτά μόνο και μόνο για να πάρει το βραβείο του "Ιουλίου Καίσαρα" της χρονιάς... αποπειρώμενος να αντιγράψει!
Κάτω από την πίεση του διευθυντή του κολεγίου, δεν αποκαλύπτει την απάτη του, και ο νεαρός καταφέρνει να αποφοιτήσει και να μπει σε φημισμένο πανεπιστήμιο.
Δεν έχει ξεχάσει όμως πως δεν είχε πάρει το βραβείο, παρότι έκανε σκονάκι, και μετά από πολλά χρόνια διοργανώνει επανάληψη του διαγωνισμού του "Ιουλίου Καίσαρα", καλώντας στην υπερπολυτελή του έπαυληολόκληρη την τάξη του και φυσικά το φιλόλογο.
Αποδεικνύεται όμως πως ο χαρακτήρας του δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Μια ταινία (που είχε προβληθεί στην Ελλάδα το 2003) σχετική με τη σημασία της εκπαίδευσης και το ρόλο των εμπνευσμένων δασκάλων που μπoρείτε να α[πολαύσετε πλέον σε DVD.

Harry Brown

Ο Harry Brown [Michael Caine] είναι ένας  συνταξιούχος στρατιωτικός,  βετεράνος του πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία, που μετά το θάνατο της γυναίκας του και της κόρης του έχει πια για παρηγοριά μονάχα το φίλο του Leonard Attwell [David Bradley], με τον οποίο συναντιούνται στην κοντινή μπιραρία για μια παρτίδα σκάκι.
Δυστυχώς ο Λέναρντ δεν αντέχει πλέον τους προπηλακισμούς των νεαρών εγκληματιών που τυραννούν την υποβαθμισμένη τους γειτονιά και χρησιμοποιεί μια παλιά ξιφολόγχη για αυτοάμυνα. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι να κατακρεουργηθεί από τη συμμορία που του έχει στήσει καρτέρι.
Είναι η σταγόνα που ξεχυλίσε το ποτηρι της οργής του Χάρη Μπράουν.
Βλέποντας πως η αστυνομία δε θα καταφέρει ποτέ να στοιχειοθετήσει κατηγορίες που θα τιμωρήσουν παραδειγματικά τους νεαρούς εγκληματίες, αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του.
Ξαναθυμάται τα παλιά του ηρωικά κατορθώματα στο στρατό και αρχίζει να σκοτώνει ένα-ένα τα μέλη της συμμορίας.

Μια βίαιη, ρεαλιστική ταινία με θέμα την εγκληματικότητα των φτωχιογειτονιών των σύγχρονων πόλεων και των αυτόκλητων προστατών της έννομης τάξης.

Πολύ καλή η σκηνοθεσία του  Daniel Barber, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, και εξαιρετικές οι ερμηνείες των γηραιών πια Michael Caine και David Bradley.

Chloe

H γυναικολόγος Catherine Stewart [Julianne Moore] υποπτεύεται τον άντρα της David Stewart [Liam Neeson] ότι την απατά, καθώς βλέπει οι σχέσεις τους να ψυχραίνονται μέρα με τη μέρα, και προσλαμβάνει τη Chloe [Amanda Seyfried], μια νεαρότατη πόρνη πολυτελείας, να τον σαγηνέψει για να παρακολουθήσει τις αντιδράσεις της. Η ανισόρροπη όμως πόρνη ζητάει πολύ περισσότερα από τη γυναικολόγο από το σύνηθες μεροκάματό της.
Η Atom Egoyan σκηνοθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία με θέμα την πολυπλοκότητα των ανθρώπινν σχέσεων, ιδίως μέσα στην οικογένεια.

Η ταινία έχει τον ελληνικό τίτλο "Υποψία" και παρ'  ότι είναι του 2009, προβλήθηκε στους δικούς μας κινηματογράφους μόλις τον Απρίλιο του 2010.