Ο λόγος που δανείστηκα αυτήν την ταινία του 2008 από το βιντεάδικο είναι προφανής. Το σενάριο του Don McKellar είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του 1975 "Ensaio sobre a Cegueira" του
José de Sousa Saramago,
Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης
Fernando Meirelles (που μας έχει χαρίσει εξαιρετικές ταινίες όπως “City of God” και “The Constant Gardener”) γυρίζει μια στενόχωρη, κλειστοφοβική ταινία, μεταφέροντάς μας σε μια πόλη, όπου έχει ενσκήψει μια αλλόκοτη επιδημία "λευκής τύφλωσης" που φαίνεται μάλιστα να είναι ιδιαίτερα κολλητική. Στα καλά του καθουμένου, διάφοροι άνθρωποι χάνουν το φως τους, ή μάλλον βλέπουν απλώς αμυδρές σκιές σαν μέσα από ένα λευκό παραπέτασμα. Οι αρχές παίρνουν αμέσως μέτρα αυστηρής καραντίνας για τα θύματα του ιού, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την εξάπλωσή του.
Εμείς παρακολουθούμε μπερδεμένοι τα συμβάντα στο καφκικό λαζαρέτο.
Ανοργανωσιά, εγκατάλειψη, απελπισία. Φυσικά σε λίγο δεν αργούν οι συγκρούσεις μεταξύ των τυφλών.
Η συμμορία ενός θαλάμου καταλαμβάνει την εξουσία, και με όπλο τη διανομή φαγητού απαιτεί όλα τα τιμαλφή των αποκλεισμένων ασθενών, αργότερα δε βιάζει τις γυναίκες τους.
Η ομάδα όμως των καταπιεσμένων έχει ένα κρυφό χαρτί. Τη σύζυγο του οφθαλμίατρου (την υποδύεται η Julianne Moore) η οποία είναι η μόνη από τους απομονωμένους που βλέπει, γιατί για ανεξακρίβωτους λόγους δε μολύνεται ποτέ από τον ιό.
Μια αλληγορική ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις κάτω από απελπιστικά αντίξοοες συνθήκες.
Θα συμφωνήσω ανεπιφύλακτα με τον κριτικό των New York Times
A. O. SCOTT πως η ταινία
"δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα, κυρίως επειδή δεν τα καταφέρνει να υπερβεί την διονοουμενίστικη αδυναμία της πηγής της, αλλά μας προσφέρει πολλά παραδείγματα καλής κινηματογραφίας".
