Le hérisson

"Η γοητεία του σκατζόχειρου" [The Hedgehog], γαλλική ταινία του 2009 σε βίντεο.
Μόνο για όσους δε θέλουν περιπέτειες, γρήγορες σκηνές και πιστολίδια.
Καταλαβαίνετε. Για όσους τους αρέσουν οι γάτες, τα βιβλία, η ευγένεια, οι ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις.

Η μικρή Παλόμα [Garance Le Guillermic] ζει σε πλούσια οικογένεια σε αριστοκρατρική πολυκατοικία του Παρισιού, αλλά πλήττει θανάσιμα μιας και η μεγάλη της αδελφή δεν της δίνει την παραμικρή σημασία, η μητέρα της περιφέρει την  κατάθλιψή της από δωμάτιο σε δωμάτιο καταπίνοντας αγχολυτικά, ο δε οιονεί πατέρας της κρύβει τα τσιγάρα κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας για να μην τον μαλώσουν.

Η Παλόμα φιλοσοφεί και κινηματογραφεί τα πάντα από ανία, και έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει στα δωδέκατα γενέθλιά της.
Η τυχαία όμως άφιξη ενός νέου ενοίκου, ενός ηλικιωμένου Ιάπωνα [Togo Igawa], και η συνάντησή της με τη Ρενέ Μισέλ [Josiane Balasko], τη φτωχή, μεσήλικα, παχουλή θυρωρό της πολυκατοικίας. Η Ρενέ όμως είναι μια διανοούμενη βιβλιοφάγος, που καταφέρνει να ξεφεύγει από τη βαρετή δουλειά της θυρωρού, αποσυρόμενη στο πάντα κλειστό από τα αδιάκριτα μάτια δωμάτιο - αναγνωστήριό της, και παραδίδεται στις τρεις αγάπες της: το διάβασμα, τη σοκαλοτοφαγία και το χάιδεμα του γάτου της Λεόν.
Οι συζητήσεις με τον Ιάπωνα και τη θυρωρό θα κάνουν τη μικρή Παλόμα να ανακαλύψει πολύ ενδιαφέροντες όψεις αυτού του κόσμου...

Το σενάριο βασίζεται στο ευπώλητο μυθιστόρημα της καθηγήτριας φιλοσοφίας  Muriel Barbery, L'Élégance du hérisson. [εκδόσεις Gallimard, 2006]
Καλά σκηνοθετημένη από την  Mona Achache.

Coco avant Chanel

Η ταινία είναι η βιογραφία της ζωής της θρυλικής Κοκό.
Από τα παιδικά της χρόνια στο ορφανοτροφείο και τη συναναστροφή της με κύριο της αστικής τάξης, μέχρι την πρώτη της επιτυχημένη έκθεση μόδας. Ο βαρόνος Μπαλζάν την καταφέρνει να γίνει μετρέσα του πείθοντάς την πως θα τη βοηθήσει να της βρει σκηνή για να παίξει, αλλά τελικά την ερωτεύεται και παύει να είναι ένα απλό παιχνιδάκι στη συλλογή του. Η Κοκό επιβάλλει τη δική της προσωπικότητα και βρίσκει τελικά το μεγάλο της έρωτα στο πρόσωπο ενός υπαλλήλου του εραστή της, του Μπόι. Δεν πρόκειται όμως να τον παντρευτεί ποτέ, διότι κι αυτός προτιμά για σύζυγο μια ζάπλουτη Εγγλέζα, χωρίς προλαβαίνει όμως να χαρεί τα πλούτη της μιας και μετά από ένα ερωτικό διάλειμμα με την Κοκό σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Μετά από το τραγικό συμβάν η Κοκό αποφασίζει πως θα μείνει για πάντα δεσποινίς και αποτολμά προσωπική καριέρα στον απαιτητικό και ανδροκρατούμενο χώρο της γαλλικής γυναικείας μόδας.
Η γλυκιά Οντρέ Τοτού παίζει καλά το ρόλο της Κοκό, ενώ η ταινία είναι καλά σκηνοθετημένη από την Anne Fontaine που μας μεταφέρει πειστικά στη Γαλλία των αρχών του εικοστού αιώνα.

La Rafle

"Η νύχτα που χάθηκαν τα αστέρια" είναι μια γαλλική ταινία της σκηνοθέτιδας Roselyne Bosch για την εξόντωση των Εβραίων του Παρισιού το καλοκαίρι του 1942.
Στο αποτρόπαιο έργο της μαζικής αυτής δολοφονίας συνέβαλαν και οι γαλλικές αρχές που ανέλαβαν τις μαζικές συλλήψεις και τον εγκλεισμό των θυμάτων τους υπό απάνθρωπες συνθήκες, αρχικά σε στάδια της γαλλικής πρωτεύουσας και αργότερα σε γαλλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, πριν αναλάβουν την "τελική λύση" οι Ναζί.
Η ταινία παρουσιάζει βέβαια και την αντίσταση στο φρικτό αυτό έγκλημα από μερίδα του γαλλικού πληθυσμού, στο πρόσωπο της Γαλλίδας νοσοκόμας Annette Monod [Mélanie Laurent] που σχεδόν δίνει την ίδια της τη ζωή υπερασπιζόμενη τους άμοιρους κρατουμένους από τη βαρβαρότητα ή την αδιαφορία των Γάλλων χωροφυλάκων.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, ακόμη και των μικρών παιδιών όπως του Mathieu Di Concerto στο ρόλο του Noé Zygler, του μικρού Εβραιόπουλου που μένει μόνο του με το μικρό του αδελφό στο μοιραίο ταξίδι προς τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία.

Η ταινία δεν πήρε και πολύ καλές κριτικές, οι οποίες επικέντρωσαν την προσοχή τους κυρίως στη σύγκριση της ταινίας με την πολύ ανώτερη "Λίστα του Σίντλερ", ή την γκροτέσκα παρουσίαση της κλίκας γύρω από τον Χίτλερ, καθώς μεταξύ τυρού και αχλαδιού σχεδίαζε την εξόντωση των Εβρραίων.

Σύμφωνα με τα λόγια του παραγωγού της ταινίας, Alain Goldman, αυτή η φρικτή επιχείρηση είναι από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της γαλλικής ιστορίας, και δεν είχε γίνει ποτέ θέμα κινηματογραφικής ταινίας.

Entre les murs

Οι προσπάθειες του καθηγητή γαλλικής François Marin (τον υποδύεται ο François Bégaudeau) να διδάξει μια ατίθαση τάξη σε μια φτωχογειτονιά του πολυπολιτισμικού Παρισιού. Τα προβλήματα αξεπέραστα. Πανσπερμία φυλών, φτώχια, καμιά όρεξη για μάθηση, μαθητές με συνεχές πνεύμα αντιλογίας, και ο περισσότερος χρόνος να σπαταλιέται στη διατήρηση μιας υποτυπώδους τουλάχιστον τάξης . Το αποτέλεσμα; Ίσως αυτό που αναρωτήθηκε μια από τις μαθήτριες στο τέλος του σχολικού έτους. "Εγώ κύριε αναρωτιέμαι αν έμαθα κάτι ολόκληρη αυτή τη χρονιά..."
Γυρισμένη εξ ολοκλήρου μέσα σε πραγματικό σχολείο, μας μεταφέρει χωρίς ωραιοποιήσεις πραγματικά μέσα στους τοίχους του.
Οι μάχιμοι 'Ελληνες εκπαιδευτικοί θα βρουν σίγουρα πολλά κοινά ανάμεσα στη γαλλική και την ελληνική τους τάξη.
Ενδιαφέρουσα, κυρίως διότι παρουσιάζει το τι συμβαίνει σε μια τάξη όταν ο καθηγητής κλείνει την πόρτα, χωρίς ιδεοληψίες και διδακτισμό.

Mια ταινία του 2008, που κυκλοφορεί σε DVD, με ελληνικό τίτλο "ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ" που σκηνοθέτησε ο Laurent Cantet.

Le petit Nicolas

Ο μικρός Νικόλας είναι μια γαλλική κωμωδία σε σκηνοθεσία του Laurent Tirard για μεγάλα και μικρά παιδιά.
Η μικροαστική Γαλλία των δεκαετριών του '50 και '60 ειδωμένη μέσα από τα μάτια των μικρών μαθητών ενός συντηρητικού δημοτικού αρρένων. Με κεντρικό ήρωα βέβαια τον σκανταλιάρη Νικόλα και την τρελοπαρέα του, το χοντρομπαλά Αλσέστ που όλο μασουλάει, το πλουσιόπαιδο Ζοφρουά, τον σπασίκλα Ανιάν που απαντά όλες τις ερωτήσεις της κυρίας, τον καυγατζή Εντ, το μπατσόπαιδο Ρουφούς και φυσικά τον Κλοτέρ, τον πιο αδιάβαστο μαθητή όλων των εποχών και τον Γιοακίμ που φοβάται πως ο μικρός του αδελφός θα του πάρει όλα τα δικαιώματα στην οικογένεια.

Το σενάριο φυσικά βασίζεται στο βιβλίο Le petit Nicolas του René Goscinny εικονογραφημένο από τον Jean-Jacques Sempé που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1959.

Στο ρόλο του Νικόλα, ο εκπληκτικά γλυκός Maxime Godart.

MON COLONEL

Τελικά ευτυχώς που υπάρχουν και τα βιντεάδικα.
Κάποιες ταινίες που δεν προλαβαίνεις να χαρείς στη μεγάλη οθόνη, τουλάχιστον τις βλέπεις στη μικρή.
Μια ωραία γαλλική πολιτική ταινία του 2006 που σκηνοθέτησε ο Laurent Herbiet πάνω σενάριο των Κώστα Γαβρά & Jean-Claude Grumberg βασισμένο στο μυθιστόρημα του Francis Zamponi.
Ξεκινάει σαν αστυνομική με τη δολοφονία ενός απόστρατου συνταγματάρχη είχε υπηρετήσει τον καιρό της αποικιοκρατίας στην Αλγερία. Φυσικά η αστυνομία αναζητά το δολοφόνο του και άθελά της ξετυλίγει ένα μπλεγμένο κουβάρι που μας οδηγεί στις αποτρόπαιες πράξεις του συνταγματάρχη Duplan όταν ήταν διοικητής μιας περιοχής στην Αλγερία τη δεκαετία του 1950. Όλες οι αποκαλύψεις γίνονται από το ημερολόγιο του νεαρού υπολοχαγού Guy Rossi ο οποίος φερόταν ότι είχε σκοτωθεί σε μάχη το 1957.
Ένα κρυμμένο μήνυμα όμως μέσα στο ημερολόγιο φανερώνει πολλά για το ρόλο της συγκεκριμένης μονάδας του γαλλικού στρατού...
Μια ταινία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τελευταίο λεπτό, η οποία θα ενθουσιάσει σίγουρα τους φίλους του πολιτικού σινεμά.