ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΕΛΙ; DARBAREYE ELLY

Μια αριστουργηματική ιρανική ταινία σε σκηνοθεσία του Asghar Farhadi.
Μια παρέα ζευγαριών μεσαίας τάξης από την Τεχεράνη αποφασίζουν να περάσουν ένα σαββατοκύριακο κοντά στη θάλασσα.
Ανάμεσά τους η Έλη, η δασκάλα της κόρης ενός από τα ζευγάρια, την οποία θέλουν να γνωρίσουν στο φίλο τους Άχμεντ, που ήρθε για λίγες ημέρες από τη Γερμανία μετά το χωρισμό του.
Πειράγματα, μεζεδάκια, τσιφτετέλια, καθόλου αλκοόλ, όλες με τσεμπέρια, τυπικές σκηνές από την κοινωνία στο θεοκρατικό Ιράν.
Και ενώ όλα κυλούν όμορφα, οι μαμάδες δροντίζουν το σπίτι και μαγειρεύουν, οι άντρες παίζουν στην αυλή, η Έλη προσέχει τα μικρά παιδιά δείχνοντάς τους πώς να πετούν χαρταετό.
Και ξαφνικά η ειδυλλιακή σκηνή γίνεται κομμάτια.
Ο μικρός πέφτει στην επικίνδυνη από ρεύματα θάλασσα και η αδελφή του τρέχει να ειδοποιήσει τους άντρες. Πανικός. Με τα χίλια ζόρια γλιτώνουν το αγοράκι από βέβαιο πνιγμό, αλλά πού άραγε βρίσκεται η Έλη;
Έπεσε να σώσει το μικρό ή εξαφανίστηκε χωρίς να την δει κανένας;
Σε λίγο καταφθάνει και η αστυνομία, ζητά εξηγήσεις, όμως ξέρουν τόσα λίγα για την Έλη...
Και τότε, ο ένας αρχίζει να κατηγορεί τον άλλο για το τρομερό συμβάν.
Γιατί να καλέσουν μιαν άγνωστη στην παρέα τους, η οποία μάλιστα αποδεικνύεται πως είναι αρραβωνιασμένη;
Πώς θα απολογηθούν τώρα στους δικούς της;
Ανίκανοι να αντιδράσουν σωστά, αρχίζουν τις αλληλοκατηγορίες.

Μια αφάνταστα ρεαλιστική ταινία, χωρίς ίχνος πολιτικές προεκτάσεις, που δεν πρέπει να χάσετε.
Ακόμη γελάω με κάποια κριτική που διάβασα τις προάλλες σε ελληνικό έντυπο, η οποία ερμηνεύει την υπέροχη τελική σκηνή που οι άντρες της παρέας προσπαθούν μάταια να ξεκολλήσουν ένα από τα αυτοκίνητα της παρέας από την άμμο, ως παραλληλισμό με την προσπάθεια του ιρανικού λαού να ξεκολλήσει από τη μουλάδικη απολυταρχία.
Εκτός από την πολιτική, υπάρχουν όμως και σκηνοθέτες που προτιμούν να ασχολούνται με τις πολύ πιο ενδιαφέρουσες ανθρώπινες σχέσεις.
Ευτυχώς.

2012

Όσοι έχουν δει άλλες ταινίες του Roland Emmerich (Μέρα ανεξαρτησίας, Η μεθεπόμενη ημέρα, Γκοτζίλα) καταλαβαίνουν περί ποίας ταινιας πρόκειται. Περιπέτεια που σε κρατάει βιδωμένο στην καρέκλα, καταιγιστικός ρυθμός ανεπάντεχων συμβάντων, καταστροφές απρόσμενων διαστάσεων... με λίγα λόγια, το τέλος του κόσμου σύμφωνα με την αποκάλυψη κατά τους μύθους των Μάγια!
Όλα ξεκινούν με την επομπή νετρίνων από τον ήλιο που καταλήγει σε τρομακτική υπερθέρμανση του πυρήνα της γης (που πληροφορείται ο μαύρος Αμερικανός γεωλόγος Adrian Helmsley (Chiwetel Ejiofor, και ειδοποιεί αμέσως τα κατάλληλα πρόσωπα στα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ. Είναι ήδη όμως πολύ αργά για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του πλανήτη. Τι μέτρα μπορούν να ληφθούν όταν μέσα σε ελάχιστο χρόνο μετακινούνται ολόκληρες τεκτονικές πλάκες; Ακολουθούν φοβεροί σεισμοί, κατολισθήσεις, κολοσδιαία ρήγματα...
Ε, καλά. Ευτυχώς που υπάρχει ο Jackson Curtis (John Cusack), ένας αποτυχημένος συγγραφέας μυθιστορημάτων φαντασίας που προσπαθώντας να σώσει την οικογένειά του - και να διασώσει το κύρος του ταυτόχρονα γιατί η γυναίκα του τον έχει χωρίσει- καταφέρνει να σώσει μία από τις κιβωτούς που έχουν άρον-άρον φτιαχτεί για να σώσουν τους ελάχιστους τυχερούς του ανθρώπινου είδους (ανάμεσα σ' αυτούς τη βασίλισσα της Αγγλίας και τα κανίς της)!
Η έξυπνη σκηνοθεσία και τα εκπληκτικά ειδικά εφέ καταφέρνουν να κάνουν την παρατραβηγμένη αυτή ιστορία οριακά πιστευτή.

Πολλοί θεατές όμως θορυβήθηκαν τόσο πολύ από τις προφητείες αυτές, που η NASA αναγκάστηκε να βγάλει ειδική ανακοίνωση για το χειμερινό ηλιοστάσιο της 21/12/2012.
http://www.nasa.gov/topics/earth/features/2012.html
Όχι, δεν πρόκειται να επέλθει η καταστροφή του κόσμου, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Ο πλανήτης μας τα έχει καταφέρει μάλλον καλά τα τελευταία τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Κανένας φανταστικός πλανήτης ονόματι Νιμπίρου δεν πρόκειται να προσκρούσει στη γη. Ούτε προβλέπεται κάποια ευθύγραμμη παράταξη πλανητών για τις επόμενες τουλάχιστον δεκαετίες.
Ο μόνος πραγματικός κίνδυνος είναι κάποια πρόσκρουση μεγάλου μετεωρίτη, αλλά ο τελευταίος έπεσε πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, η δε NASA έχει ειδικό πρόγραμμα παρακολούθησης τέτοιων υπαρκτών κινδύνων και δημοσιεύει καθημερινώς τα επιστημονικά ευρήματα στο NEAR EARTH OBJECT PROGRAM.

DAS WEISSE BAND- Eine deutsche Kindergeschichte

"Η άσπρη κορδέλα" του Michael Haneke, του Αυστριακού σκηνοθέτη που μας χάρισε πριν δύο χρόνια το "Funny Games", είναι μια συγκλονιστική ασπρόμαυρη ταινία που μας μεταφέρει σε ένα μικρό χωριό της Γερμανίας πριν την έκρηξη του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.
Μια μουντή, κλειστή κοινωνία, όπου όλα φαίνονται τόσο αγνά, αλλά κάτω από το λευκό πέπλο του καθωσπρεπισμού κρύβονται σημεία και τέρατα.
Αφηγητής "της παιδικής αυτής ιστορίας" είναι ο αθώος νεαρός δάσκαλος του χωριού, που προσπαθεί να βγάλει άκρη στα μυστηριώδη ατυχήματα που συμβαίνουν το ένα μετά το άλλο στο χωριό. Όσο όμως ξετυλίγεται το νήμα, τόσο γίνεται κατανοητό πως υπεύθυνοι είναι πάρα πολλοί, όσο αθώοι κι αν αρχικά φαίνονται.
Παρότι όμως γίνονται συγκεκριμένες καταγγελίες στην αστυνομία, και υπάρχουν διάφοροι ύποπτοι, τελικά όλα συγκαλύπτονται, γιατί αλλιώς η ηθικοπλαστική κατηχητική προσπάθεια του πανίσχυρου προτεστάντη πάστορα θα αποδειχτεί πως έχει αποτύχει πανηγυρικά...

Η ταινία πήρε το χρυσό φοίνικα στο 62ο φεστιβάλ των Κανών.
Επίσημη ιστοσελίδα:
http://www.dasweisseband.x-verleih.de/

Κυνόδοντας

Μια ταινία του του Γιώργου Λάνθιμου που κέρδισε δύο βραβεία στο 62ο κινηματογραφικού φεστιβάλ των Κανών [το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα», καθώς και το Prix De La Jeunesse της Επιτροπής Νέων].

Μια οικογένεια παρανοϊκών γονιών αποφασίζουν να αποκόψουν τα τρία τους παιδιά εντελώς από τον έξω κόσμο, γεμίζοντας το μυαλό τους με διάφορους φανταστικούς κινδύνους που υποτίθεται πως τα απειλούν, όπως ανθρωποφάγες γάτες!
Ο μόνος άνθρωπος από τον έξω κόσμο που επιτρέπεται να μπει στο άβατο είναι η Χριστίνα, μια υπάλληλος εταιρίας ασφαλείας που δουλεύει στο εργοστάσιο του μπαμπά.
Ο ρόλος της είναι να φροντίζει τις ερωτικές ορέξεις του κανακάρη βουτυρομπεμπέ. Για τις δύο κόρες φυσικά δεν προβλέπεται κάποια αντίστοιχη εξυπηρέτηση, έτσι αυτές ικανοποιούν τη σεξουαλικότητά τους με ομοφιλοφυλικά γλυψίματα.
Όταν όμως η Χριστίνα χαλάει τα χρηστά ήθη της οικογένειας διότι δανείζει βιντεοταινίες στη μια από τις κόρες, ο μπαμπάς την απολύει από προσωπική πόρνη του μοναχογιού, οπότε το ρόλο του σκεύους ηδονής αναλαμβάνουν οι αδερφές του!

Ο διεθνής τύπος μίλησε για πραγματικές σκηνές σεξ, αριστουργηματικά στατικά πλάνα με αναφορές στους ανησυχητικά γαλήνιους αλλά χρωματικά έντονους πίνακες του David Hockney, ενώ η αφύσικη απόσταση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές και την πραγματικότητα θυμίζει έντονα το απόκοσμο Christina's World του Andrew Wyeth.

Προσωπικά η ταινία με άφησε παγερά αδιάφορο.
Το θέμα της κοινωνικής αποξένησης δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Παρόμοια ταινία γύρισε πριν χρόνια ο M. Night Shyamalan (The Village 2004), μόνο που εκεί αντί για ξεκομμένη οικογένεια είχαμε ένα ολόκληρο αποκομμένο χωριό. Και ήταν άπειρα πιο πειστική από την ταινία του Λάνθιμου.
Η ταινία ήταν βαρετή, παρά τα τραγελαφικά συμβάντα που διάσπαρτα έριξε ο σκηνοθέτης, ελλείψει σοβαρής πλοκής.
Το μόνο θετικό που είδα ήταν η πολύ καλή ηθοποιία. Οι ηθοποιοί κατάφεραν να δείξουν πολύ ζωντανά την μελαγχολία και ανία που ζούσαν όλα τα μέλη της οικογένειας, με αποκορύφωμα τις διάφορες βίαιες σκηνές: μαχαιρώματα, ξεκοίλιασμα μιας γατούλας, ξυλοδαρμός των παιδιών από τους γονείς, όλες όμως χωρίς πάθος, σχεδόν "δικαιολογημένες" μέσα στις άρρωστες συνθήκες που ζούσαν.


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη, Άννα Καλαϊτζίδου
Παραγωγός: Γιώργος Τσούργιαννης
Executive Producer: Ηρακλής Μαυροειδής
Associate Producer: Αθηνά Τσαγκάρη
Διεύθυνση Παραγωγής: Σταύρος Χρυσογιάννης
Εταιρεία Παραγωγής: BOO PRODUCTIONS
Συμπαραγωγοί: ΕΚΚ, Γιώργος Λάνθιμος, Horsefly Productions

ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ

Ο Παντελής Βούλγαρης δημιούργησε μια συγκλονιστική ταινία για τον εμφύλιο που στοίχισε χιλιάδες νεκρούς, τονίζοντας ακριβώς αυτό. Το αδικοχαμένο αίμα.
Δεν τον ενδιαφέρει τόσο να γυρίσει μια ιστορική ταινία.
Στόχος του είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά σε τέτοιες ακραίες συνθήκες.
Ο φόβος, ο φανατισμός, ο ηρωισμός, η απογοήτευση.
Κομβικά στην ταινία του τα απεγνωσμένα λόγια μερικών χαρακτήρων του:
«Μας άφησαν μόνους»
«Πώς να κάνουμε πίσω; Σε ποια ζωή να γυρίσουμε ύστερα από όλα αυτά;»
«Άραγε εμείς νικήσαμε;»
"Έλληνες να ντουφεκάνε Έλληνες;"

Βέβαια σε μια τόσο φορτωμένη με μνήμες πολιτική ταινία, ο καθένας "βλέπει" ό,τι θέλει.
Έτσι για την Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Πολιτιστικού του Τμήματος, "το κεντρικό μήνυμα που από την αρχή ως το τέλος και με ομολογουμένως υψηλή αισθητική εκπέμπει σε διαφορετικές εντάσεις και αποχρώσεις, είναι το ανώφελο, ανέφικτο και ουτοπικό, αλλά συνάμα ζοφερό κι ολέθριο της κοινωνικής σύγκρουσης."
Για τα σταλινικά απολιθώματα του "τιμημένου', η ταινία προβάλλει "θύτες και θύματα εξισωμένους, τόσο ο λαός (αντάρτες και φαντάροι) όσο και πολιτικοί και στρατιωτικοί εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας, είναι «καλοί» και γεμάτοι ανθρωπιά." Στα μυαλουδάκια τους χωράνε βέβαια χωράνε μόνον εικόνες άσπρου-μαύρου, όπου οι αντάρτες είναι αγνοί προλετάριοι αγωνιστές και οι του "Εθνικού Στρατού" μόνο βάναυσοι μοναρχοφασίστες. 60 χρόνια μετά τον εμφύλιο, δικαιολογούν το στρατηγικό λάθος του εμφυλίου με πομφόλυγες του τύπου "ο πόλεμος αυτός χάθηκε... επειδή δεν ήταν έγκαιρα έτοιμοι για να νικήσουν."


Διαβάστε επίσης:
συνέντευξη του σκηνοθέτη στο Lifo

Κριτικές:
Καθημερινή της Μαρίας Kατσουνάκη

Αυγή Τερζής Κ.

Ριζοσπάστης 8/10/2009

Ριζοσπάστης 13/10/2009

Ριζοσπάστης 20/10/2009

Το Βήμα του ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Έβδομη τέχνη το μπλογκ του κινηματογράφου

ΚΚΕ ΛΑΟΣ & "Ψυχή Βαθιά"

MOON

Τι μπορεί να έχει συμβεί όταν ένας ολομόναχος αστροναύτης, ο Σαμ (Sam Rockwell), ξυπνάει στο θάλαμο του ιατρείου του σεληνιακού σταθμού μετά από ένα τρομερό ατύχημα καθώς έλεγχε το μηχάνημα εξόρυξης του πολύτιμου ραδιενεργού ισότοπου ήλιον-3;
Ποιος άραγε τον μετέφερε εκεί;
Ο εξυπηρετικότατος υπολογιστής-ρομπότ GERTY (μιλάει με τη φωνή του Kevin Spacey) τον καθησυχάζει πως όλα θα πάνε καλά, και πως αν κάνει λίγο υπομονή θα συνέλθει πλήρως από τη σοβαρή διάσειση που υπέστη.
Όταν όμως ανακτά τις δυνάμεις του συνειδητοποιεί πως κάτι δεν πάει καλά με τη μνήμη του.
Φταίει άραγε το ατύχημα; Γιατί όμως δεν έχει σημάδια;
Τρελαμένος από την επιθυμία να βρει την αλήθεια, καταφέρνει τον GERTY να του επιτρέψει την επίσκεψη στο χώρο του ατυχήματος.
Όντως βρίσκει το τρακαρισμένο σεληνόχημα, αλλά προς έκπληξή του... με άλλον οδηγό μέσα.
Μα αυτός ήταν μόνος του στη σεληνιακή βάση.
Και το χειρότερο. Γιατί ο άλλος του μοιάζει τόσο πολύ, σαν να είναι δίδυμοι;
Για πιο λόγο έρχεται κατεπειγόντως ομάδα διάσωσης στη βάση;
Από τι ακριβώς θα τον σώσουν;
Ευτυχώς ο υπερυπολογιστής GERTY τον συμπαθεί αρκετά, δεν του χαλάει κανένα χατίρι, και με διάφορα μισόλογα τον βοηθάει να ξεδιαλύνει το μυστήριο...

Ο σκηνοθέτης Duncan Jones καταφέρνει να δημιουργήσει μια πειστικότατη ταινία επιστημονικής φαντασίας, ουσιαστικά με τρεις μόνον ηθοποιούς (τον Sam Rockwell ως Σαμ 1, τον Robin Chalk ως Σαμ 2, και το πολύ ανθρώπινο ρομπότ GERTY), χωρίς εφέ, χρησιμοποιώντας απλώς μερικές εικόνες και λήψεις του σεληνιακού τοπίου και του σταθμού που μοιάζουν περισσότερο με παλιές γωτογραφίες της πρώτης πραγματικής προσελήνωσης, παρά φουτουριστικού έργου.

Αναπόφευκτα το συγκρίνουμε με το "2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος" ή το "Σολάρις",
τα οποία οι κριτικοί που διάβασα θεωρούν εκτός συναγωνισμού, αλλά αυτό δε σημαίνει καθόλου πως "Η σελήνη" δεν είναι αξιόλογη ταινία.
Ίσως μάλιστα με τη λιτότητα και την πειστικότητά της να κερδίσει περισσότερους οπαδούς
από τις προαναφερθείσες πιο εγκεφαλικές ταινίες που λόγω των Arthur C. Clarke & Stanley Kubrick και
Stanisław Lem & Andrei Tarkovsky ,
φέρουν το φωτοστέφανο των ταινιών "σταθμός".

Ακαδημία Πλάτωνος

Ο φτωχός περιπτεράς Σταύρος μαθαίνει μετά από μια αναλαμπή της άρρωστης από εγκεφαλικό μάνας του ότι είναι Αλβανός!
Ποιος; Ο ελληναράς Σταύρος που περνάει όλη του τη μέρα με τρεις φίλους του βρίζοντας τους ξένους που δουλεύουν στη γειτονιά του.
Τι θα κάνει τώρα τον Μαρεγκλέν, τον Αλβανό μπογιατζή που η μάνα του αναγνωρίζει ως το χαμένο της γιο και του μιλάει αλβανικά;
Ο Σταύρος αρχίζει να αναρωτιέται τι σημαίνουν τα λόγια του συνθήματος "Αλβανέ Αλβανέ, δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ!" που συνήθιζε να τραγουδάει με τους φίλους του στους ποδοσφαιρικούς αγώνες Ελλάδα-Αλβανία.
Ποιον αφορούν άραγε;
Πολύ έξυπνη και η παρουσίαση της "εισβολής" των Κινέζων στη φτωχογειτονιά, όπου σιγά-σιγά καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο τα μικρομάγαζα, αλλά παραμένουν "αόρατοι", οι πιο παρείσακτοι απ' όλους, αφού το μεγαλύτερο μερίδιο της ξενοφοβίας κατέχουν φυσικά οι γείτονες Αλβανοί.


Μια συγκινητική ταινία με θέμα την εθνική ταυτότητα, τους μετανάστες και το ρατσισμό.
Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, με προεξάρχοντα το Αντώνη Καφετζόπουλο στο ρόλο του Σταύρου.


Η "Ακαδημία Πλάτωνος" είναι μια ελληνογερμανική συμπαραγωγή, όπου συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ και το ARTE.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:
» Αντώνης Καφετζόπουλος
» Αναστάς Κοτζίνε
» Τιτίκα Σαρινγκούλη
» Γιώργος Σουξές
» Κωνσταντίνος Κορωναίος

Η ταινία του Φίλιππου Τσίτου απέσπασε βραβείο αντρικής ερμηνείας, βραβείο οικουμενικής επιτροπής και βραβείο επιτροπής Νέων στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.