Crossing over

"Οι παράνομες πράξεις" είναι μία από τις σπάνιες αμερικάνικες αστυνομικές ταινίες που δεν καταναλώνονται μόνο σε ανόητες "ανατροπές" ή φαντασμαγoρικά κυνηγητά.
Μια ταινία που κινηματογραφεί την πραγματικότητα με το δράμα των παράνομων μεταναστών μέχρι να παραλάβουν την πολυπόθητη πράσινη κάρτα.

Entre les murs

Οι προσπάθειες του καθηγητή γαλλικής François Marin (τον υποδύεται ο François Bégaudeau) να διδάξει μια ατίθαση τάξη σε μια φτωχογειτονιά του πολυπολιτισμικού Παρισιού. Τα προβλήματα αξεπέραστα. Πανσπερμία φυλών, φτώχια, καμιά όρεξη για μάθηση, μαθητές με συνεχές πνεύμα αντιλογίας, και ο περισσότερος χρόνος να σπαταλιέται στη διατήρηση μιας υποτυπώδους τουλάχιστον τάξης . Το αποτέλεσμα; Ίσως αυτό που αναρωτήθηκε μια από τις μαθήτριες στο τέλος του σχολικού έτους. "Εγώ κύριε αναρωτιέμαι αν έμαθα κάτι ολόκληρη αυτή τη χρονιά..."
Γυρισμένη εξ ολοκλήρου μέσα σε πραγματικό σχολείο, μας μεταφέρει χωρίς ωραιοποιήσεις πραγματικά μέσα στους τοίχους του.
Οι μάχιμοι 'Ελληνες εκπαιδευτικοί θα βρουν σίγουρα πολλά κοινά ανάμεσα στη γαλλική και την ελληνική τους τάξη.
Ενδιαφέρουσα, κυρίως διότι παρουσιάζει το τι συμβαίνει σε μια τάξη όταν ο καθηγητής κλείνει την πόρτα, χωρίς ιδεοληψίες και διδακτισμό.

Mια ταινία του 2008, που κυκλοφορεί σε DVD, με ελληνικό τίτλο "ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ" που σκηνοθέτησε ο Laurent Cantet.

London River

Μια ωραία κοινωνική ταινία παρακολούθησα απόψε στο υπέροχο Ιντεάλ στην Πανεπιστημίου.
Το θέμα είναι η αντιμετώπιση των μουσουλμάνων κυρίως μεταναστών και η ταυτισή τους με την τρομοκρατία.
Η Ελίζαμπεθ (Brenda Blethyn) καταφθάνει στο Λονδίνο για να βρει την κόρη της που σπουδάζει εκεί γιατί φοβάται για τη ζωή της μετά τις τρομερές βομβιστικές επιθέσεις μουσουλμάνων τρομοκρατών που στοίχισαν τη ζωή σε πάνω από 50 ανθρώπους τον Ιούλιο του 2005.
Γρήγορα μαθαίνει πως η κόρη της είχε σχέση με ένα μαύρο μουσουλμάνο ονόματι Αλί και πως επιπλέον είχε γραφτεί σε μαθήματα αραβικών. Φοβάται επίσης πως έχει μπλεχτεί με ακραία στοιχεία και πως προσηλυτίστηκε στο μωαμεθανισμό!
Η αστυνομία αδυνατεί στην αρχή να την βοηθήσει, όμως η Ελίζαμπεθ συναντάει τυχαία τον Ουσμάν (Sotigui Kouyaté), ο οποίος είναι ο πατέρας του Αλί!

Gegen die Wand

Γερμανική ταινία του 2004 (άλλοι τίτλοι: "Μαζί ποτέ" "Head-On" "Duvara Karşı") που κυκλοφόρησε ευτυχώς και σε DVD.
Μια ταινία σκηνοθετημένη και γραμμένη από το Γερμανό [τουρκικής καταγωγής] Fatih Akin.
Όπως και οι άλλες δύο ταινίες του που έχω δει, είναι εξαιρετική.
Υπέροχη φωτογραφία του Rainer Klausmann, ωραία μουσική, ενδιαφέρον σενάριο, εξαίσια σκηνοθεσία.
Όσοι βλέπουν ταινίες του Φατίχ Ακίν γνωρίζουν ποια θέματα τον απασχολούν: οι ανθρώπινες σχέσεις, η πίεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, η δύναμη του πεπρωμένου. Ο κεντρικός του χαρακτήρας είναι στάνταρ ένας εκ πεποιθήσεως εξευρωπαϊσμένος Τούρκος μετανάστης δεύτερης γενιάς, που νιώθει πάνω του να τον συντρίβει η συντηρητικότητα της ανατολίτικης νοοτροπίας του περίγυρού του. Η κινηματογραφική του ματιά όμως παραμένει πάντα ψυχρή, αποστασιοποιημένη, δε νουθετεί ποτέ, δεν παίρνει στάση, αφηγείται λεπτομερώς τα γεγονότα, και μας αφήνει να εμπλακούμε συναισθηματικά πρώτα και να "κρίνουμε" αργότερα μόνοι μας, κατόπιν ωριμότερης σκέψεως.

Η ιστορία είναι ολοζώντανη σαν να την διαβάζαμε από το αστυνομικό ρεπορτάζ: Ο Τζαχίτ, πρεζάκιας, αλκοολικός, ένα κατακαθι της κοινωνίας συναντιέται σε ψυχιατρική κλινική με την Σιμπέλ. Κοινά τους χαρακτηριστικά, η τάση αυτοκτονίας και η απέχθεια προς κάθε τι τουρκικό. "Κωλότουρκοι" αποκαλεί τους συμπατριώτες του ο απροσάρμοστος Τούρκος Τζαχίτ. Τελικά, με τη βοήθεια του θείου του, παντρεύεται τη Σιμπέλ βοηθώντας την να ξεφύγει από την καταπίεση της οικογένειάς της. Η ίδια του εκμυστηρεύεται πως η σπασμένη της μύτη είναι αποτέλεσμα της τιμωρίας της από τον αδελφό της, επειδή την είδε να κρατιέται για πρώτη φορά χέρι με χέρι με ένα αγόρι. Στην αρχή φαίνεται πως δεν τους συνδέει τίποτε. Και οι δυο τους έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις, μάλλον δε συνευρίσκονται καν σαν ζευγάρι. Όταν όμως ένα βράδυ στο παρακμιακό μπαρ που συχνάζει η παρέα, ο Νίκος, που φαίνεται πως ποθεί τη Σιμπέλ, την προσβάλλει αποκαλώντας την πόρνη, ο εντελώς τύφλα στο μεθύσι Τζαχίτ του καταφέρει ένα χτύπημα που αποβαίνει μοιραίο. Έτσι ο Τζαχίτ καταλήγει στη φυλακή για το φόνο, η δε Σιμπέλ, γυρίζει στην Τουρκία για να μαζέψει λεφτά και να ξεφύγει από τον αδελφό της που την καταδιώκει για να ξεπλύνει την τροπή της οικογένειας...
Τώρα όμως πια ξέρουν πως αγαπιούνται βαθιά. Και οι φαινομενικά αυτοί σκληροί περιθωριακοί χαρακτήρες γίνονται τρυφεροί και προσπαθούν να υπερβούν όλα τα εμπόδια που τους στήνει η μοίρα.

Η ταινία δικαίως πήρε το χρυσό λιοντάρι στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 2004.

Διαβάστε επίσης την ενδιαφέρουσα κριτική στο γερμανικό περιοδικό Spiegel
http://www.spiegel.de/kultur/kino/0,1518,290229,00.html

Ακαδημία Πλάτωνος

Ο φτωχός περιπτεράς Σταύρος μαθαίνει μετά από μια αναλαμπή της άρρωστης από εγκεφαλικό μάνας του ότι είναι Αλβανός!
Ποιος; Ο ελληναράς Σταύρος που περνάει όλη του τη μέρα με τρεις φίλους του βρίζοντας τους ξένους που δουλεύουν στη γειτονιά του.
Τι θα κάνει τώρα τον Μαρεγκλέν, τον Αλβανό μπογιατζή που η μάνα του αναγνωρίζει ως το χαμένο της γιο και του μιλάει αλβανικά;
Ο Σταύρος αρχίζει να αναρωτιέται τι σημαίνουν τα λόγια του συνθήματος "Αλβανέ Αλβανέ, δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ!" που συνήθιζε να τραγουδάει με τους φίλους του στους ποδοσφαιρικούς αγώνες Ελλάδα-Αλβανία.
Ποιον αφορούν άραγε;
Πολύ έξυπνη και η παρουσίαση της "εισβολής" των Κινέζων στη φτωχογειτονιά, όπου σιγά-σιγά καταλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο τα μικρομάγαζα, αλλά παραμένουν "αόρατοι", οι πιο παρείσακτοι απ' όλους, αφού το μεγαλύτερο μερίδιο της ξενοφοβίας κατέχουν φυσικά οι γείτονες Αλβανοί.


Μια συγκινητική ταινία με θέμα την εθνική ταυτότητα, τους μετανάστες και το ρατσισμό.
Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, με προεξάρχοντα το Αντώνη Καφετζόπουλο στο ρόλο του Σταύρου.


Η "Ακαδημία Πλάτωνος" είναι μια ελληνογερμανική συμπαραγωγή, όπου συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ και το ARTE.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:
» Αντώνης Καφετζόπουλος
» Αναστάς Κοτζίνε
» Τιτίκα Σαρινγκούλη
» Γιώργος Σουξές
» Κωνσταντίνος Κορωναίος

Η ταινία του Φίλιππου Τσίτου απέσπασε βραβείο αντρικής ερμηνείας, βραβείο οικουμενικής επιτροπής και βραβείο επιτροπής Νέων στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.